bezpośrednio


bezpośrednio
bezpośrednio {{/stl_13}}{{stl_8}}przysł. {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'bez pośrednictwa kogokolwiek, czegokolwiek; wprost': {{/stl_7}}{{stl_10}}Porozumieć się z kimś bezpośrednio. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'w najbliższym sąsiedztwie zarówno w układzie przestrzennym, jak i czasowym': {{/stl_7}}{{stl_10}}Moja znajoma mieszka bezpośrednio nade mną. Bezpośrednio po zakończeniu roku szkolnego pojechaliśmy nad morze. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_7}}'nie stwarzając wokół siebie dystansu, nie podkreślając swoich walorów; spontanicznie, szczerze, otwarcie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Zachowywać się bezpośrednio. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • bezpośrednio — 1. «bez jakiegokolwiek pośrednictwa; osobiście, wprost» Stykać się z kimś bezpośrednio. Dowiedzieć się o czymś bezpośrednio od naocznego świadka. Kierować czymś bezpośrednio. Malować bezpośrednio z natury. 2. «w stosunkach przestrzennych: bardzo… …   Słownik języka polskiego

  • łączyć — ndk VIb, łączyćczę, łączyćczysz, łącz, łączyćczył, łączyćczony 1. «spajać, wiązać w całość» Kanał łączy morze z jeziorem. Łączyła ich przyjaźń. Łączyć przyjemne z pożytecznym. ◊ Nic nas z sobą nie łączy «jesteśmy dla siebie obcy, żadne sprawy,… …   Słownik języka polskiego

  • mówić — ndk VIa, mówićwię, mówićwisz, mów, mówićwił, mówićwiony 1. «posługiwać się słowami dla komunikowania myśli i przeżyć; mieć zdolność mowy» Dziecko zaczyna mówić. Mówić komuś prawdę, brednie, bajki. Mówić wiersz. Mówić z kimś, komuś o ostatnich… …   Słownik języka polskiego

  • oko — n II, N. okiem 1. lm M. oczy, D. oczu (ócz), N. oczami (oczyma) «narząd wzroku; u ludzi i kręgowców złożony z kulistej gałki ocznej i układu pomocniczego, obejmującego narząd łzowy, spojówkę, powieki, mięśnie; także zmysł widzenia, wzrok;… …   Słownik języka polskiego

  • ośrodek — m III, D. ośrodekdka, N. ośrodekdkiem; lm D. ośrodekdki 1. «środkowy, centralny punkt czegoś» zwykle w terminologii specjalnej: ∆ anat. Ośrodki nerwowe «skupiska komórek nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym kierujące określoną czynnością… …   Słownik języka polskiego

  • roboczy — 1. «przeznaczony do pracy, na pracę; wykonujący pracę, pomagający w pracy, ułatwiający pracę; należny za pracę» Brygada robocza. Karta robocza. Ubranie robocze. Zwierzę robocze. ∆ Dniówka robocza «liczba godzin przepracowanych przez jednego… …   Słownik języka polskiego

  • twarz — ż VI, DCMs. y; lm M. e, D. y «przednia strona głowy ludzkiej» Okrągła, pełna, pociągła, szczupła, wydłużona twarz. Brzydka, nalana, odrażająca twarz. Ascetyczna, rasowa twarz. Pomarszczona, wychudzona, zniszczona, zwiędła twarz. Czerstwa,… …   Słownik języka polskiego

  • wewnątrzwydzielniczy — biol. «dotyczący wydzielania wewnętrznego w organizmie» ∆ Gruczoły wewnątrzwydzielnicze «gruczoły wytwarzające hormony wydzielane bezpośrednio do krwi, limfy, płynów tkankowych; gruczoły dokrewne» ∆ Układ wewnątrzwydzielniczy «ogół narządów i… …   Słownik języka polskiego

  • wysiać — dk Xb, wysiaćsieję, wysiaćsiejesz, wysiaćsiej, wysiaćsiał, wysiaćsiali a. wysiaćsieli, wysiaćsiany wysiewać ndk I, wysiaćam, wysiaćasz, wysiaćają, wysiaćaj, wysiaćał, wysiaćany 1. «rzucić, sypnąć nasiona na odpowiednio przygotowaną glebę, aby… …   Słownik języka polskiego

  • zorza — ż II, DCMs. zorzarzy; lm D. zórz «zjawisko świetlne polegające na zmianie barw nieba bezpośrednio przed zmrokiem i w czasie jego trwania lub w czasie trwania świtu i bezpośrednio po nim; powstaje głównie wskutek rozpraszania światła słonecznego w …   Słownik języka polskiego